🦨 Artık Hayatım Paylaşacak Kadar Iyi Değil

Yaklaşıkbir yıldır kendimize iyi bakmayı bir yaşam tarzı haline getirdik. Ne de olsa yıllar sonra elimizde kalan tek şey bedenimiz olacak öyle değil mi? Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen bu iki arkadaşın serüveninden sizi daha fazla mahrum bırakmak istemiyoruz. Bu blog ile artık herkesi sağlıklı yaşamaya teşvik etmek DarılmaSözleri Sevdiğiniz insanların size karşı en ufak olumsuz bir hareketi bir sözü kırılmanıza sebep olur. Dal rüzgarı affetse bile dal kırılmıştır bir kere. Kulaklarımdaha iyi duyuyor artık. Anneciğim, senin kalbinin seslerini duyuyorum. Benim kalbimin atışlarını da sen duyabiliyor musun? Hatta sesini bile tanıyabiliyorum. Sesin ne kadar tatlı Hiç duymadığım bir şey bu Güzel ve sağlıklı bir kız olacağım. Kollarında uyuyacağım, yüzüne bakacağım, o tatlı sesini Sende yaz! Benim yaşıtım olacak çok kız artık bu hayatta bile değil çünkü doğmadılar. Merhaba. Umarım hepiniz iyisinizdir. Ben buraya mektup yazan 2. Azerbaycanlıyım. Benden önce buraya yazan Azerbaycanlı kız bana cesaret verdi. Benim hikâyem diğer arkadaşlardan çok farklı. Hatta belki size baskı gibi gelmeyebilir. Değişim insanlığın birinci kuralıydı çünkü. Gerçekten de son yirmi yılda çok şey değişti. Hani isteseniz bu kadar değiştiremezdiniz. 'Öyle değil mi Melike hanım?' diyorum: "Evet değişti ama kötüye doğru değişti. Biz iyi bir şeyler olsun Hembizim için hem de arkadaşlarımızla paylaşacak kadar var. Ve çok doğal. Türkiye’ye gelmeden önce nasıl bir ülke bekliyordunuz? Scott: Türkiye hakkında ilk Artıkinatlaşmıyorum onunla 20’li yaşlarımdaki gibi. Geç kalmışım, henüz erkenmiş gibi endişeler yok artık. Önüme ne sunarsa o var. Uçsuz bucaksız masmavi bir denizin engin sularına bırakır gibi bırakıyorum kendimi zamanın kendi bildiği gibi ilerleyen akışına. Bilmiyorum yarın beni nereye götürecek. Önemli değil. Senigözlerimi kapattığımda değil, gözlerimi açtığımda görmek ve var olduğunu bilmek isterim Gül parem iyi geceler. Sen hayatımın en değerli varlığı, bana mutluluk veren güneşim, gecelerimi süsleyen yıldızımsın. İyi geceler biriciğim. Sevgimle seni ısıtıp yatağında kıvrılsam keşke, Kalbim her an seninle VideoHaberler. Altılı masa ve HDP açıklaması; CHP Diyarbakır İl Başkanlığı’na atanan kayyuma protesto 'Öneriyoruz' dedi ve çağrı yaptı euBvj. Yalnız hissetmek boşluk hissinin üstesinden gelmek için 8 yolYalnızlık aslında sanıldığı kadar öldürücü bir şey değil. Yalnızlığın olumlu yönleri de var. Yine de sosyal varlıklarız ve izole olmak bizi boşlukta hissetme duygusuna itebilir. Yani böyle hissederken yalnız değilsin merak etme! Bu durumun üstesinden gelmek için ise 8 ipucum var. 1. Boşluğu dışarıdan doldurmaya çalışmıyorumDüşündüğümde, bu boşluk çoğunlukla içimde bir yerlerden kaynaklanıyor. Alışverişe çıkarak ya da sosyal bir hayatım olduğunu gösteren etkinliklere katılarak onu doldurmaya çalışmak, kanayan bir yarayı bandajla kapatmak gibi bir şey. Özellikle sosyal medya 🤳🏻 bu konuda bizi oldukça yanıltıyor. İçe dönmek daha iyi ki, tüm o yüzeysel stratejileri ve manevraları Kendimi sevmeyi öğreniyorum...Ya aşk bu boşluğu doldurabilseydi? İçten ve güçlü bir aşk... Sadece beyaz atlı prens bulmaktan bahsetmiyorum. Başkalarını sevmeyi düşünmeden önce kendime duymam gereken o aşktan söz ediyorum! 💪Kendimi tanımalıyım, niteliklerimin ve zevklerimin farkına varmalıyım, bu özgüvenimi yeniden kazanmanın, arzularımı tatmin etmenin ve eğer devam ederse yalnızlığı takdir etmenin en iyi asla başkalarının cebine yerleştirmeyin, duygusal bağımlılık hissine kapılmadan önce kendi sorumluluğunuzu üstlenin.🔗 Kendini sevmek ve bedeninle barışık olmak için 5 adım3. Ve… yalnızlığımı sevmeyi öğreniyorumAslında bir başınalık özgürlük olarak da algılanabilir fakat ben sıklıkla bunu hapislik olarak görüyorum. Bir yandan da pek çok insan, istediklerini yapmak için zamanlarının olmadığından, etrafındakiler tarafından engellendiğinden veya dağıldığından şikayet eder. 🌸Tek başıma olan ben, belki de kendi kendime eşlik edebilmeyi öğrenmeliyim. Kendimi kendime ve hobilerime adayabilirim. Bu durumdan keyifli bir yan çıkarmayı Yaratıcılığı uyandırıyorumOkumak, yemek pişirmek, ya da ne bileyim yaratıcılık atölyeleri gibi çeşitli hobiler…🎨 Bu Dünya'da gerçekten benim için olan bir aktivite elbette ki var! Kendime zaman ayırmak ve bir hobiye yatırım yapmak beni meşgul edecektir. Böylece içimdeki bu olumsuz duyguyu üretkenliğe dönüştürmek bana iyi bazı etkinlikler sayesinde bir çok insanla tanışma fırsatınız oluyor. Diyelim ki gittiniz durum hiç böyle olmadı, yine de bir şeyler yapmaktan zevk alacaksınızdır. Yani her iki durumda da kazanan sizsiniz!5. Teşekkür ediyorum, şükrediyorumÇünkü bu duygu hayata teşekkür etmeme ve onun gerçekten tatlı da olabileceğini anlamama izin veriyor. 📖Bir teşekkür günlüğü tutmak ve neyin iyi gittiğini yazmak, mutluluğun zaten orada olduğunu ve ayrıntılarda saklı olduğunu anlamama yardımcı oluyor. Mesela kendimi görünmez hissettiğimi belirtmiştim ya, bir meslektaşımın gözlük değişimimi fark ettiği o anı hatırlıyorum ve not ediyorum. Boşluk, belki de yavaş yavaş bu şekilde doldurulacaktır. Ne dersiniz?6. Kendimi suçlamıyorum ve ihtiyaçlarıma kulak veriyorumGörünürde olduğu gibi öyle hiç kimsenin mükemmel bir hayatı yok. Öncelikle şunu anlamalıyım. Toksik pozitiflik argümanlarının beni kendimi boşlukta hissettiğim için suçluluk duygusu ile sınamasına izin vermiyorum! 🙅🏻‍♀️Bu normal bir durum ve herkesin başına geliyor aslında, sadece ben yalnız ve boşlukta hissetmiyorum! Aslında kendimi böyle hissettiğimde belki de varlığım bana bu tür sinyaller göndererek hayatımda benim için doğru olmayan bir şey olduğuna dair bir mesaj göndermeye çalışıyor. Duygular benim en önemli araçlarım. Onlara kulak veriyorum ve anda kalmak ve mutlu olmak için gelecekteki stratejimi tanımlamak için bir iç gözlem yapma zamanının geldiğini kabul çok uzun süredir gömülü olan arzular uyanmak isteğinde... Gözlerimi kapayarak ya da onlardan kaçarak bu duruma yardım İlişkilerimi gözden geçiriyorumPeki ben neden yalnız hissediyorum? Habersizlikten mi? Bir süredir kayıp olan arkadaşlarla araya giren zamanla mı, uzaklaşmakla mı ilgili? Yoksa beni sürekli yanlış anlaşılmış hissettiren belli başlı toksik insanlar ve toksik ilişkiler ile mi çevriliyim? Bu saptamaları yaptıktan sonra, bazı insanları tekrar arayabilir, diğerlerine de mesafe koymayı Bir evcil hayvan sahiplenebilirimÇünkü bu dostlarımızın verecek o kadar çok sevgisi var ki, inanamazsınız. Hayatıma sadık bir arkadaşı dahil ederek, yalnızlık hissim ortadan kalkacaktır. Paylaşacak o kadar çok şeyimiz olabilir ki... Çünkü her ne olursa olsun patili dostumevimizde beni bekliyor olacak!🤩İlginizi çekebilecek diğer makaleler; 🔗Neden dostum yok?🔗Mevcut anı yaşamamıza engel 3 neden🔗Toksik ilişkilerden kurtulmakUzman tavsiyesi Kendinizle ve başkalarıyla yeniden bağlantı kurmalısınızPsiko-pratisyen Laurie Hawkes, "İzole olup olmadığınız değildir önemli olan," diye açıklıyor, "acıya neden olan veya olmayan onu deneyimleme şeklimizdir. " Yani gerçeği bükmek gibi bir şey bu. Algınız kültürümüze ve onun sosyallik ideallerine topu atmak. Zamanımız başkalarıyla bağlantı kurabilmeniz için olanaklarla dolu telefon, internet ve hatta hızlı seyahat imkanı. Ancak, tam tersine, bu yeni araçlar yalnızlık bilincini doğuruyor ve güçlendiriyor... Yalnız anlar değersizleştiriliyor ve hatta sıkıntı olarak önce kendinizle yeniden bağlantı kurmak olacaktır. Belki yalnızlıktan korkmuyoruz, bilmediğimiz bir içsellikten korkuyoruz. Bu nedenle korkularınızı, inançlarınızı, arzularınızı ve ihtiyaçlarınızı sorgulayarak kendinizi daha iyi tanımanın önemi sonra ise, ilişkilerimize yeniden yatırım yapmalıyız. Birçoğumuz yüzeysel iletişimlerden şikayet ediyoruz. Dahil olduğumuzu hissedersek kendimizi çok daha az yalnız hissederiz. Zaman ayırmak ve ilgi vermek, anılar yaratmak, insan ilişkilerine anlam ve değer vermekle ilgili her şey.🤗"KENDİNİ DİNLE, KABUL ET VE MUTLU OL! HEMEN ŞİMDİ, BAŞLA..."BornToBeMeKaynakProf. Dr. Erol Özmen Artık hayatım paylaşacak kadar iyi değilkelimelerle kavgalıyım yine kendimle konuşmam bile gereksizhiç durmadan susan yüzüm artık yok gitmişkalkıp kimseye günaydın demiyorum artıknasılsa kasvet arkadaşımtek gözümle andım bu sefer seniartık diğeri ağlayacak kadar iyi değilsanki hergün ogün gibi durgunanlamadan hayal etmeseydim hiçgerçeğim artık hayaline vurgunne istediğimi artık biliyorumne oldu ki ne yaptın sanki banakızamıyorum bu yüzden duymamanaartık olmaman gerek bu seni duymama sebepbak duydum yine yeniden çünkü artık olmaman gerek Youtube'da dinlemek için tıklayın. SOSYAL AĞLARDA PAYLAŞ Kariyeri boyunca hem ulusal hem de uluslararası turnuvalarda Türk bilardosuna önemli başarılar kazandıran Saygıner, Türk sanat müziği albümü çıkardı. ''Gizli Aşk'' isimli albümü ve müzik kariyerindeki beklentileriyle ilgili olarak açıklamalarda bulunan milli bilardocu, albümünün 11 Nisan'da piyasaya çıktığını belirterek, ''Bu proje, 2007 yılında katıldığım bir şarkı yarışmasından sonra kafamda oluştu. Albüm sayesinde Türk sanat müziğinin üzerindeki tozu aldım'' dedi. Türk sanat müziğinin, son zamanlarda sadece yaşlıların dinlediği bir müzik türü olarak algılanmaya başladığını kaydeden Saygıner, ''Albümün isminde müzikle yaşadığım 'gizli aşkı' betimlemek istedim. Yarışmaya katıldığım dönemden bu yana çalışmaya devam ettim. İlk başlarda albüm yapma fikri kafamda yoktu. Daha sonra kendimdeki gelişmeyi gördükçe böyle bir çalışmanın fena olmayacağını düşündüm. Son yıldır da albüm için uğraşıyorum'' diye konuştu. BilardoSnooker Amatörler Dünya Şampiyonası Antalya'da27/03/2019 - 1319Albümünde 13 şarkının yer aldığını kaydeden Sayıner, bütün şarkılarının Türk sanat müziği dalında olmasının nedenini ise şöyle açıkladı ''Albümü çok satsın diye ticari düşünerek yapmadım. O yüzden ülkemizde çok dinlenilen pop, rock gibi alanlarda bir çalışma yapmak istemedim. Müzik zaten duygu işidir. Dolayısıyla ben de bu topraklarda büyüyen biri olarak, çok güzel sözlerin anlatıldığı Türk müziği parçalarını tercih ettim.'' "Türk sanat müziği çok özel bir tarz"Türk sanat müziğinin çok özel bir müzik tarz olduğunu vurgulayan Semih Saygıner, ''Bu müzik türü çok popüler değilmiş gibi anılıyor. Oysa gerek okuma tarzı, gerekse müzikal alt yapı anlamında hayatımızın önemli bir yerini kapsaması gerekiyor. Ben albümdeki parçaları günlük hayata uyarlamaya çalıştım. Bağırmadan çağırmadan ses gösterisi yapmadan farklı duyguların anlatıldığı bir albüm oldu'' açıklamasında bulundu. Albüm için yakın çevresinden ve hayranlarından olumlu tepkiler aldığını anlatan Saygıner, ''İnsanlar genellikle albümü çok farklı bulduklarını söylediler. Birçok insan albümüm için 'evet bağırmadan da şarkı okunabiliyormuş' diye yorum yaptı. Ben sadece işin içine girmeyi çalıştım. Şarkı neyi gerektiriyorsa, onu yapmaya çalıştım. Namelere çok fazla ses yüklerseniz başarılı olamazsınız, gerek de yok zaten. O yüzden bağırmadan, şarkı sözcüklerinin önüne geçmeden güzel bir projeye imza attığımızı düşünüyorum'' ifadelerini kullandı. ''Müzikte geliştikçe ve öğrendikçe bu özelliğimi insanlarla paylaşacak seviyeye geldim'' diyen milli bilardocu, şöyle devam etti ''Güzellik paylaşılır. Bendeki duyguyu, güzelliği diğer insanlarla paylaşmak için yola çıktım. Ben bilardo oynayan birisiyim. Beni insanlar bu özelliğimle tanıdı ama ben hayatım boyunca zaten hep şarkı söyledim. Sadece diğer insanlar bunu bilmiyordu.'' "Müzikte en az spor kadar yetenekliyim"Ünlü bilardocu Saygıner, müzikte en az spor kadar yetenekli olduğunu belirterek, ''Ben bu yeteneklerimin üstüne gitmeye çalışıyorum. İnsan, yeteneğiyle kendini zehirleyebilir. Çalışmadan var olan yetenek parlamaz. Müziğe yeteneğimin var olduğunu biliyordum ama 'yeteneğim var' diyerek tembellik yapmadım. Son yıllarda müziği hayatıma tamamen entegre ettim. Eskiden hayatımda 1-2 saat yer alan müziğe şimdi 4-5 saat ayırma ihtiyacı hissediyorum. Albüm yapmak bir sorumluluktur. Ben de bu sorumluluğa işin bütün boyutlarını düşünerek karar verdim'' dedi. Albüm çıkardığı için olumsuz tepkilerle de karşılaştığını ifade eden Saygıner, ''Bazı insanlar, 'Sende mi şarkıcı oldun?' diyebiliyor. Tabii böyle tepkilere de her zaman açık olmak lazım. Ancak şarkıcı olmak ayıp değil. Şarkı söylemek, çok güzel ve onurlu bir şey. Aynı zamanda çok da kutsal...Herkes kolay kolay şarkı söylemeyemez ya da bunu milyonlar önünde yapamaz'' şeklinde konuştu. "Sporla müziği birbirine karıştırmam"Semih Saygıner, sporla müziği biraraya getirecek herhangi bir organizasyonda yer almak istemediğini söyledi. Spor ve müziğin çok farklı olgular olduğunu vurgulayan Saygıner, ''Bilardo oynamak ve şarkı söylemek iki ayrı olay. Dolayısıyla böyle bir organizasyonda yer almak iki işime de saygısızlık olur. Zamanı iyi kullanan bir insanım. Vaktimi doğru kullanarak iki işime de zaman ayırabileceğimi düşünüyorum. Hayatımın bunda sonraki dönemine hem müziği hem de sporu birbirinden ayırt etmeden devam edeceğim. Müzik, hayatımı daha planlı yaşamamı sağladı. Bundan dolayı çok mutluyum. Pişman olmayacağıma inanıyorum. Hayatımın dolu dolu geçmesi adına elimden geleni yapacağım'' yorumunu yaptı. Türkiye'de birçok insanın ünlü olmayı 'kovaladığını' kaydeden çiçeği burnunda şarkıcı, ''Halbuki ünlü olmak bir sonuçtur. Ünlü olmayı kovalamak için de basını kötü amaçla kullanmamaları gerekir. Ben, basını doğru kullananlardan biri olduğumu düşünüyorum. Yani basın, sadece insanları bilgilendirmek ve yaptığınız projeleri kitlelere ulaştırmak adına tercih edilmeli. Ortaya bir eser konulmadan, sadece gündemde kalmak adına birçok gereksiz işler yapıldığını görüyoruz. Bunlardan mümkün olduğu kadar uzak durmaya çalışıyorum'' diyerek sözlerini tamamladı. BilardoBilardoda milli takım belli oldu28/11/2017 - 1016BilardoAvrupa Şampiyon Kulüpler Kupası Şampiyonu takım dağıldı14/06/2016 - 1208 Bio-One, ilk gezintileri sırasında oturma odamın bu fotoğrafını çekti 2020'nin başlarında, hayatımdaki her şeyin kontrolden çıktığını hissettim. Pandemi henüz ABD'yi vurmamıştı, ama gerçekten işleri bir arada tutmak için mücadele ediyordum. Hiç bitmeyecek gibi görünen bir zatürre nöbeti geçirdim ve enerjim tükendiğinde, daireme bakmaktan hemen hemen vazgeçtim. Mart ayında okullar kapandığında ve herkes evden çalışıyorken, dağınık evim gerçek bir istifçi durumuna yükselmişti. İstifçilikle ilgili bazı mücadelelerimi ve 2019'da ev temizliği yardımı ile daha iyi yaptığımı nasıl öğrendiğimi daha önce yazmıştım . Bununla birlikte, istifleme alışkanlıklarıma geri döndüm - 1. etkili bir şekilde nasıl organize edeceğimi bilmediğim için ve 2. gerçekten stresli olduğumda, bir şeyler istifliyorum ve pencereden dışarıya kendime bakıyorum. Birkaç ay birlikte hareket etmeye çalıştıktan sonra çabalarımın işe yaramadığını fark ettim. Sadece etrafta dolaşıyormuşum gibi hissettim. Berbattı. Evimi Noel'e kadar temizletmek için tüm bu hedefim vardı ama “organize etmek” için kaç saatimi ayırsam da her şey karmakarışıktı. Çok fazla şeyim olduğunu ve bunun meşru bir istifçilik sorunu olduğunu anladığımda, kendi başıma yönetemeyeceğimi fark ettim. Profesyonel yardıma ihtiyacım vardı. Bu yüzden, Google'da "istifleme temizliği" ni araştırdım ve ortaya çıkan ilk yerel işletmeyle ilgili çevrimiçi bir formu doldurdum. Ev sahibi o gece bana e-posta gönderdi ve tahmin için ücretsiz bir inceleme planladık. Kendisiyle sık sık istifleme projelerinde çalışan profesyonel organizatörle paylaşmak üzere fotoğraflar da çekti. Her şeyin beklediğimden biraz daha hızlı hareket ettiğini kabul etmeliyim. İncelemeyi yapmak için 6 Ocak'ta geldi, ertesi gün bana tam tahmini verdi ve sonra o hafta sonu temizliği yapıp yapamayacaklarını sordu. Ben biraz panikledim ve hafta içi kızım okuldayken bunu yapıp yapamayacağımızı sordum. Tahmin, pazartesi ve salı günleri yağmur gerektirdi, biz de 13'üncü çarşamba için planladık. Tüm olayı bilerek iyi uyuyamadım. Uzun vadede rahatlayacağımı biliyordum ama çok gergindim. Birinin eşyalarını karıştırması gerçekten çok fazla geliyor . İstiflememle ilgili resimleri ve açık ayrıntıları paylaşırken bile yeterince zorlandım çünkü bu beni çok yoğun bir utançla dolduruyor. Olmaması gerektiğini biliyorum . Bunun bir akıl hastalığı olduğunu ve ayrıca nörodiverjan bir beyin için yürütme işleviyle ilgili bazı mücadeleler olduğunu biliyorum. Ama benim için istifçilik, obezite ile aynı damgaların çoğunu taşır. İnsanlar benim gerçekten neye benzediğimi görürlerse itileceklerine dair köklü bir korku var. Yani korkutucuydu ama birlikte çalıştığım herkes inanılmaz derecede nazikti. İlk temizlik sadece bir gün sürdü. Ev sahibi ve hazmat kıyafetli iki adam - evet, hazmat kıyafetleri - mutfağımdan ve oturma odamdan geçerken, organizatör üst kattaki dağınıklığı azaltmama yardım etti. Kesinlikle bazı kayıplar oldu. Atmak ya da bağışlamak istemediğim ve kazara uzaklaştırılan şeyler, ama hayati önemi olmayan şeyler. Ben edildi benim modeli kesildi ve kimse kablonun kendisinden bu gün satmak gibi görünüyor öğrendim özellikle - güzel adamlar yanlışlıkla Zojirushi su kazanı kablosunu aldığını öğrenmek için bummed. Ama biraz daha küçük olması dışında tıpkı eskisine benzeyen yepyeni bir kazan buldum. Görünüşe göre, aslında daha küçük olanı tercih ediyorum. Sonuç olarak, Bio-One'daki adamlar harika bir iş çıkardılar. Uğraştıkları çoğu istifçi benden çok daha az eleme gerektiriyor. Yanlışlıkla uzakta çekti var sadece diğer öğeleri Ben tutmuş isterdi bazı gıda maddeleri ve bu giysi bir avuç vardı ben yanlışlıkla bağış seçti. Dürüst olmak gerekirse, günün sonunda çok yorgun olduğum için basit bir hata yaptım. Bununla birlikte, değiş tokuş şüphesiz buna değdi. Sadece tekrar nefes alabilmek, döşemelerimi görmek ve mobilyaları kullanmak - yeterli kelimelere dökmek zor ama kesinlikle bir rahatlama. Bio-One muhtemelen benim evimde 6 saat geçirdi. Tehlikeli madde kıyafetleri, ev sahibini şikayet etmek için arayarak yaralanan bazı komşular için heyecan yarattı. Bakım ekibi dönüp beni sorguladı, her şey ev sahibimin ofisi tarafından zaten temizlenmiş olsa da, süreci çok fazla engellemediler. 8 gün sonra evimin hala "bitmemiş" olduğunu duymak sizi şaşırtabilir veya şaşırmayabilir. Her odayı incelemek ve mekanı dönüştürmek için hala profesyonel organizatörle çalışıyorum. Dün, kızımın odasının çoğunu geçtik ve gelecek hafta dolabını yapıp yatak odasında kalan eşyalar için en iyi yerleri bulacağız. Ayrıca banyoyu, oturma odasını ve iki dolabı daha geçmemiz gerekiyor. Bu tür bir yardımı tutmanın ne kadar rahatlatıcı olacağını asla bilemedim. Saati 50 dolara, planı olan bu kişi. Gerçekten yapmam gereken tek şey ne saklamak istediğime karar vermek. Ya da evimin gerçekten ne tür istasyonlara ihtiyacı olduğunu açıklayın. Organizatörle konuşmak kolay, yargılayıcı değil ve o gün işimiz bittiğinde benim için işleri bile götürüyor. Bağış getirmek için en iyi yerleri biliyor, bu yüzden çok daha az israf var ve sadece 10 dakika sonra kendimi yaktığım zaman sürecin devam etmesine yardımcı oluyor. Şimdiye kadar, çoğunlukla sadece sahip olduğum kutu ve araçlarla çalışıyoruz, ancak gelecekte, alanımı gerçekten maksimize etmek için yeni kaplara ve raflara yatırım yaptığımı kesinlikle görebiliyorum. Özellikle Netflix'te The Home Edit'i izlemeye başladığımdan beri, omg. Demek istediğim, cidden, sadece bak Bu tür buzdolabı hedeflerim var düzenli olarak NASIL ve NE yemek istediğimi tam olarak anladığımda, yani. Şimdilik, alanımı bu kadar güzel göstermeye odaklanmıyorum . Bu ilk tur, hayatımın gerçekten neye ihtiyaç duyduğunu anlayabilmem için onu basitçe düzene sokmak ve yeniden düzenlemek. Yıllar geçtikçe, sağlıklı rutinleri nasıl yaratacağımı ve sürdüreceğimi bile bilmediğimi fark ettim ve sorunun bir kısmı, bu kadar karışıklık içinde tam olarak çalışamamaktır. Otizmli ve DEHB'li diğer birçok insan gibi, organizasyonel görevler benim için zor. Karar verirken gerçekten takılıyorum ve daha sonra belirli bir şekilde yemek isteyebileceğimi veya daha önce hiç yapmadığım belirli bir alışkanlığı izleyebileceğimi düşünerek proaktif olarak farklı şeyleri biriktiriyorum. Sonra, hayatım çok kaotik hale geldiğinde, bu alışkanlıkların hiçbirine bağlı kalmıyorum. Yani bok yığılıyor. Bu ilk taramada evimi bitirdiğimde, alışkanlıklarım üzerinde çalışmaya başlayacağım ve hayatımı kendimi sağlıklı ve huzurlu hissettirecek şekilde iyileştirmeye başlayacağım. Ardından, hangi alışkanlıkların, rutinlerin, ürünlerin ve yiyeceklerin kendimi en iyi şekilde hissetmeme yardımcı olduğunu öğrendiğimde, organizasyon sistemlerini bu ihtiyaçları daha iyi karşılayacak şekilde ayarlayabilirim. Açıkçası, yaptığım şey işe yaramıyor. Geleneksel olarak, "fazla alışveriş yapıyorum" ve ihtiyacım olmayan şeyleri satın alıyorum, ancak sahip olduğum şeyi takip edemiyorum. Organizatörle çalışmak, sabrın ve çok daha stratejik alışverişin değerini görmeme gerçekten yardımcı oluyor. Böylesine fakir bir geçmişten geldiğim için, bir mutfak için alışveriş yapmayı, bir buzdolabı veya kiler depolamayı ve çocuklar için oyuncak veya kıyafet almayı aslında hiç öğrenmemiştim. Geçtiğimiz hafta, sahip olduğunuz alan için alışveriş yapmanın ve her santimetrekareyi doldurma dürtüsüne direnmenin önemi konusunda büyük bir eğitim oldu . Artık bunu bildiğime ve Emily ile çalıştığıma göre bir ev meydan okumasına hiç takılmamış gibi görünüyor, nihayet tüm hayatım için umut varmış gibi hissetmeye başladım. Bu hafta, en az bir yıldır ilk defa mutfağımda temizlikten bunalmadan yemek yaptım. Benim için bu inanılmaz bir başarı. İstifçilik, depresyon ve işleri düzenli ve düzenli tutma mücadelelerimle ilgili sorunlarım hakkında ne zaman yazsam, eminim büyük soru hepsinin neye benzediğidir. İç çekmek. Bir baş belası olmak ve bazen yerimin gerçekten neye benzediğini size gösterdiğim süper paylaşılabilir ilham verici gönderiler yapmak istesem de , o kadar da baş belası değilim. Çevrelerde karışıklığım hakkında biraz konuştum , ancak fotoğrafları paylaşacak kadar cesur olamadım. Bugün, evime dair sadece birkaç fikir paylaşıyorum çünkü nihayet daha iyi hale geliyor. Sen bilirsin. Keşke daha cesur olsaydım ama bu imgelerin tam ortasındayken ve tamamen umutsuz hissettiğimde paylaşma düşüncesi çok korkutucu. Gerçek hayattaki sonuçları hakkında endişeleniyorum. Bahsedilen? Çoğunuz hala bilmek istiyor, o yüzden gidelim. İşte geçen hafta ilk incelemede mutfağım nasıl görünüyordu. İstifleme ile ilgili en büyük sorunlardan biri, sayaç alanımı kaybetmemdir. Sayaç alanımı kaybettiğimde, diğer her şey toplanıyor. Lavabodaki yemekler, kutular, çöpler. Herşey . Mutfak masasında da aynı şey. 2020 boyunca tek yaptığım bir karmaşayı diğerine kaydırmaktı. Mutfağım sadece bir karmaşa deniziydi. Ve bir sürü iyi niyet. Aslında yemek pişirmek için neredeyse hiç yer yok. Masa bile net tutamadı. Sekiz gün sonra, bugün mutfağım şu şekilde görünüyor Merhaba sayaç alanı! Gerçekten kullanabileceğimiz bir masa! Aslında biraz mantıklı olan bir raf. Mükemmel değil. Bağış kutusuna bir yığın küçük eşya ve mevsimlik bir kutuya giden başka bir küçük yığın var. Ama şimdi, hiç başım ağrımadan dolaşıp mutfakta çalışabiliyorum. Ayrıca sahip olduğum, sahip olmadığım ve kesinlikle daha fazlasına ihtiyacım olmayan şeylerden daha iyi bir stok alabilirim. Mutfak dolaplarım ve çekmecelerimle ilgili yardım almanın ne kadar harika olacağını hiç fark etmemiştim, ayrıca organizatör gülünç derecede büyük reçel, bal veya çay koleksiyonlarımı utandırmadı. Onları biraz daha düzenledik! Çok fazla içecek almakla ilgili bir fikrim var. Şimdi, daha fazlasını eklemeden önce zulamı aşmaya çalışıyorum. Artık bütün reçeli ve balı görebildiğime göre, sanırım onu ​​iyi bir şekilde kullanmaya başlayacağım. Dolaplardan daha fazla şişe düşmeyecek! Yaptığım gibi itip kakmak yerine eve getirdiğim yemeği kullanmaya başlama zamanı. Mutfağı temizlemek ve aniden ne bulduğumu görebileceğim bir kilerim olması, strese değmeyeceği için alışverişi toplu olarak bırakmam gerektiğini fark etmeme neden oldu - ya da mutfak mülkü. Üst kata çıkarken hala "malzeme" ile boğulmuştum. Zemin boşluğunun olduğu her yerde, şeyler ölmeye gitti . Bilirsin, kutular yığıldı ve kendime yakında onlara ulaşacağımı söyledim. Ama onlarla ne zaman başa çıkmaya çalışsam ya da en sonunda eşyaları merdivenlerden kaldırmaya çalışsam, işin kapsamı yüzünden felç olmuş hissettim. Ve hareket etmeye çalıştığım neredeyse hiçbir şey için yeterli alana sahip olmadığımı biliyordum . Phew. Çılgıncaydı. Kutuların ve dağınıklığın etrafında dolaşmak aklımı kaybediyormuşum gibi hissettirdi. Kendimi çok beceriksiz hissettim. Her görevi daha küçük bir işe bölmek de yardımcı olmadı çünkü işleri düzenlemeye ya da kategorize etmeye çalışmaktan çok yorulmuştum. İyi haber şu ki, istifçi profesyonelleri işe aldığınızda, bunların hiçbiri onları korkutmuyor. Bu alanları aldılar ve yeniden yaşanabilir hale getirmeme yardımcı oldular Çamaşırhane beni öldürüyordu ama ihtiyacımız olmayan pek çok şey vardı. Merdivenler, yukarı veya aşağı inmesi * amaçlanan * şeyler için ortak bir çözümdü. Bu, az önce pes ettiğim başka bir yerdi. Şimdi, gerçekten o kadar kötü değiller. Bu nokta günden güne değişiyor ama bu artık olabildiğince dağınık. Bu hafta sonu çamaşır yıkıyor olacağım ... Artık tehlike yok. Benim yatak odası bile üst sol köşesinde dolaba gelemedi öyle bir enkaz oldu. Çamaşır kabusu bu yüzden. Çoğunlukla, 2020 o kadar yorucuydu ki, karmaşada kendi başıma bir çentik açamadım. Burası rastgele çamaşırların, yarı boş su şişelerinin ve kaybolmuş havasızlıkların ülkesiydi. Şimdi , tamamen yürünebilir ve gömme dolap da iyice temizlendi. Yine her şey için yerim var! Açıkça görülüyor ki, hala birkaç dağınıklık noktası var, ancak banyoları yeniden yaptığımızda ve kızımın yatak odasını bitirdiğimizde bunlarla ilgilenilecek. Banyolara gidip kızımın yatak odasını bitirdiğimizde, burada kalan karmaşayla ilgileneceğiz. Bir noktada, kızımın odası 2020'deki evimizdeki son düzen habercisiydi. Ama geçen nisan doğum gününden kısa bir süre sonra kendimi pes ederken buldum. Normal işimin yanı sıra "uzaktan eğitim" i yönetirken odasını temizlemeye veya odasını temizlemesine yardım edemiyor gibiydim. Birden hayatımız çalışma sayfalarıyla doldu ve odası şuna benziyordu Kızımın odası geçen Nisan ayında havaya uçtu. Bunun geçen yıl iyi durumda olduğuna inanmak zor. Bu karmaşaya bakmak kendimi berbat bir anne gibi hissettirdi. Arkadaşlar, bunlar yeni pes eden bir kadının resimleri . Muhtemelen diğer birçok ebeveyn için şok edici olduklarını biliyorum, bu yüzden bunları paylaşmak için bu kadar gergindim. Ama yalnız olmadığımı da biliyorum. Artık otizm, DEHB ve lipedema gibi bir sakatlıkla dünyada gezinmek hakkında daha fazla şey bildiğime göre, bunu tek başıma yapmak zorunda olmadığımı bile biliyorum. Açıkça, kızımın odası henüz bitmedi, ama çok daha iyi görünüyor - sence de öyle değil mi? Hâlâ tek bir duvarımız var ve önümüzde çok iş var, ama sadece o yere bakmak bana hayat veriyor . Evimizi rayına oturtmak kesinlikle bir yolculuk, ancak bazı umutsuzca derin savaşlardan sonra çok mutlu ve umut dolu bir zaman. Her şeyi nasıl organize edeceğimize karar verirken çekmeceleri çıkardık ve yatağın üstüne bir şeyler koyduk, ama yine güzel bir oda olma yolunda ilerliyor! Son olarak oturma odası var. Bunun her organize edilmedi, ancak etmiştir Bio-One adamlar tarafından decluttering ilk turunu vardı. Yazımın çoğunu burada yapıyorum. Bugün yine kanepede oturabilir ve odanın içinde sorun yaşamadan dolaşabiliriz. Vay be! İlerleme kaydediyoruz. Oğlum, tüm değişiklikler nedeniyle son zamanlarda çok daha iyi bir yardımcı oldu. Kızım da tüm bunlar hakkında oldukça mutlu bir kampçı. Birbirimize yardım etmemizin ve derhal temizlik yapmamızın ne kadar kolay olduğunu ilk elden görebildi. Tüm bunlarla ilgili en iyi haber, elbette, bu konuda nasıl ilerleyeceğimi artık bildiğimdir. Aylık olarak işleri devam ettirmek için profesyonel organizatörle birlikte çalışırken, kendim ve benim için en iyi çalışan sistemler hakkında daha fazla şey öğreneceğimden eminim. Ardından dairemi periyodik olarak değerlendirebileceğim ve gerektiğinde ayarlamalar yapabileceğim. Yerimin ne kadar kötüye gittiğine ve bugün nerede durduğuna dair fotoğrafları paylaşmak, buraya nasıl ve neden geldiğimi bilmeme rağmen beni çok fazla endişeye bırakan bir şey. Ancak bunu okuyan bazılarınız istifçilikle ilgili acı, utanç ve suçluluk duygusu ya da sadece dağınık bir evi tutabilir. Yine de, ihtiyaç duyduğunuzda yardım almaya ve mümkün olan en kısa sürede yardım almaya sizi gerçekten teşvik etmek istiyorum. Benim daire vermedi sahip bu noktaya gelmek için, ama neurodivergent süreçlerini düşünce millet için gerekli skillsets yoktu. Ne kadar utanç verici olsa da, bu şeyler hakkında gerçekten konuşmamız gerekiyor. Otizm spektrumundaysanız veya benim gibi DEHB'niz varsa, ebeveynlerinizin ve eğitimcilerinizin size veremeyeceği araçlara ihtiyacınız olabilir. Hikayem yaklaşık 40 yaşında teşhis edildi o kadar da nadir değil. Dışarıda geç tanı alan ve nörotipik bir dünyada nasıl başa çıkılacağını belki de kötü bir şekilde öğrendiklerinde hepsini anlamaya çalışan birçok yetişkin var. Belki, yeriniz benimki gibi bir kabusa dönüşmeden önce , organize etmede başarılı olan bir arkadaşınızla sohbet edebilir, birkaç nasıl yapılır kitabı alabilir veya yerinizi daha iyi anlamanıza yardımcı olması için birkaç sevdiklerinizi kaydedebilirsiniz. var. Kendinizi savunmasız hale getirmeye değer - bu konuda bana güvenin. Dürüst olmak gerekirse, bu gece kızıma yemek hazırladığım ve temizlik konusunda strese girmediğim bir yıldan uzun bir süredir ilk gece . Karşı alan için mücadele yoktu, yanlış yerleştirilmiş bulaşıkları karıştırmak ve bunaltmak yoktu. Sadece… güzeldi. Basit. Bence izledikten sonra yemek yedik, split bezelye çorbası ve tost yaptı Dondurulmuş ve o bizim yemek çeşit İskandinav oldu aslında memnun. Çorba, tost ve reçel temizliği korkunç değildi. Elbette, sadece bir öğündü. Ama bütün yemek gecikmiş bir ekshalasyon gibi geldi, biliyor musun? Kolaydı. Ve bazen, hayatın tüm boklarının ortasında, gerçekten ihtiyacınız olan şey bir şeyin kolay olmasıdır. Daha fazla okumak için Bir İstifçi Olduğumu Bilmiyordum Yiyecek İstifçisinin İtirafları Depresyon Güzel Değil

artık hayatım paylaşacak kadar iyi değil